سايت مديريت فرا، مشاوره آموزش سايت مديريت فرا، مشاوره آموزش سايت مديريت فرا، مشاوره آموزش

دغدغه مدیر باید تندرستی سازمان باشد..(پاتریک لنچیونی)

انتشارات سازمان مديريت فرا
  صفحه اصلي سازمان مديريت فرا
  درباره مديريت فرا و نشر فرا
  كانون نشر و مديريت فرا
  اخبار نشر و مديريت فرا
  ارتباط با سازمان مديريت و نشر فرا
  شرايط و مقررات سايت / انتقادات و پيشنهادات
  فرم عضويت در سايت فرا
  فرم اشتراك آنلاين ماهنامه گزيده مديريت
  درگاه پرداخت اينترنتي آنلاين سازمان فرا
  خلاصه كتابهاي انتشارات مديريت فرا
  روزنامه های امروز

جستجو در سايت فرا :
چنانچه در عبارت مورد جستجو حرف ی وجود دارد از ی فارسی و ِي عربی استفاده نمایید.
جستجوي پيشرفته:


پذيرش اعضا

شناسه

 
 

رمز عبور

 
 
ذخيره شود
 

 
 

  عنوان مقاله : هزینه‌های «کوررنگی» نژادی

Article Title: The Cost of Racial “Color Blindness
Author:
تعداد صفحات:

  خلاصه مقاله
 
هزینه‌های «کوررنگی» نژادی
The Cost of Racial: Color Blindness
By Michael Norton/ Evan Apfelbaum1

این یک تمایل طبیعی است که در طول زمان و توسط پژوهشگران به اثبات رسیده است: زمانی که فردی را برای اولین بار می‌بینید، نژاد او یکی از نخستین مواردی است که توجه شما را جلب می‌کند. اما در زندگی کاری، ما معمولا وانمود می‌کنیم که به این موضوع توجهی نداریم (رفتاری که «کوررنگی» نامیده می‌شود)، زیرا می‌خواهیم احتمال نشان‌دادن تعصب یا تبعیض نژادی و حتا این‌گونه به‌نظررسیدن را کاهش دهیم.

پژوهش ما به همراه همکارمان، سام سامرز از دانشگاه ترافتز، نشان می‌دهد، موانعی بر سر راه رویکرد کوررنگی وجود دارد. در مجموعه‌ای از آزمایش‌ها، ما دریافتیم زمانی که افراد در جایی که آشکارا نیاز به اشاره به تفاوت نژادی است، از اشاره به آن خودداری می‌کنند، سایر افراد فکر می‌کنند آن‌ها نسبت به وقتی که خودشان موضوع را مطرح کنند، تعصب بیش‌تری به موضوع‌های نژادی دارند.

ما از سی شرکت‌کننده بالغ خواستیم نقش پرسش‌گر را در نسخه‌ای از مسابقه کودکانه «حدس بزن چه کسی»، بازی کنند. هر یک از آن‌ها یک یار داشتند (برخی از یارها، سفیدپوست و برخی سیاه‌پوست بودند) که یک چهره از میان 32 چهره‌ای که نشان داده می‌شد را در ذهن داشتند. از شرکت‌کنندگان خواسته می‌‌شد از یار خود پرسش‌هایی با پاسخ بلی یا خیر بپرسند («آیا فرد مورد نظر سیبیل دارد؟»، «آیا چشم‌های آبی دارد؟») تا چهره هدف را تشخیص دهند.

آن‌ها باید این کار را با کم‌ترین تعداد پرسش‌های ممکن به انجام می‌رساندند. نیمی از چهره‌ها سفیدپوست و نیمی دیگر سیاه‌پوست بودند. بنابراین، یکی از راه‌های سریع دسترسی به هدف، پرسش درباره نژاد بود. پاسخ به این پرسش نیمی از پاسخ‌های محتمل را حذف می‌کرد. اما پرسش‌کنندگان وقتی یارشان سیاه‌پوست بود، از پرسیدن این سوال احساس خجالت می‌کردند. برای مثال، تنها 57 درصد آن‌هایی که یار سفیدپوست داشتند و 21 درصد آن‌هایی که که یارشان سیاه‌پوست بود، از کلمات «سیاه» یا «آفریقایی‌آمریکایی» در پرسش خود استفاده کردند. آن‌هایی هم که این کار را انجام دادند به‌نظر می‌رسید ناراحت و دلواپس هستند.


[1] . مایکل نورتون، استادیار دانشکده کسب‌وکار هاروارد و یکی از نویسنده‌های «پول خوشحال» (سایون‌اند‌شوستر، 2013) است. اوان افلبوم، استادیار دانشکده مدیریت اسلون دانشگاه ام.آی.تی است.





تمام حقوق مادي و معنوي مطالب اين سايت براي «سازمان مديريت فرا» محفوظ است
Powered By Azadi Network